Grijze dagen (door Jouke Hoogeveen)
Het natuurijs is verdwenen. Slechts hier en daar zijn nog flinters gatenkaasachtige stukken ijs te zien. Zelfs de eenden zakken er doorheen. Ook op kunstijs valt er voor een marathonschaatser in maart niets meer te zoeken. De wedstrijden zijn voorbij en het ijs is teruggeven aan de onvermoeibare recreanten. Lees verder

Zodoende beroep ik mij op mijn recht om moeilijk te zijn (door Kimberly Muusse)
Columneren werd afgelopen seizoen een gebruikelijk werkwoord voor mij. En na vandaag is mijn tijd geweest. Een zwart gat. Daar kom je in terecht als je iets mist wat er niet meer is. Ik weet dat het overdreven klinkt, maar ik weet vaak niet wat ik met me zelf aan moet. Lees verder

Meedoen (door Jouke Hoogeveen)
'Goed' is voor haar iets anders dan voor de gemiddelde marathonschaatser. De meesten gaan voor goud. Een eerste plek, of ten minste een podiumplaats per seizoen, dat is wat de sponsoren van ons willen en waar wij van dromen. Zij, en met haar zeker een derde van het vrouwenpeloton, heeft andere doelen. Haar ambitie is nederig, maar brandend. Lees verder

Natuurijs (door Kimberly Muusse)
... is iets waar we gek op moeten zijn. Maar ik weet dat de meeste schaatsers er stiekem niet zo dol op zijn. Welke debiel heeft ooit bedacht om 200 kilometer door Friesland te schaatsen? Wat voel je wel niet tijdens en niet te vergeten na zo een 200? Lees verder

Stakker (door Jouke Hoogeveen)
'Stakker!'. Om de haverklap viel het woord. Nooit heb ik echt kunnen achterhalen wie hier mee is begonnen of wat degene die het uitspreekt er eigenlijk mee wil zeggen. Wanneer je een missslag maakte, wanneer je een goede grap maakte, of wanneer je een puike uitslag ree, je was altijd en overal een stakker. Wanneer je een stakker werd genoemd dan werd er van je gehouden. Zoiets. Denk ik. Lees verder

Look a lijk (door Kimberly Muusse)
08.35 uur en ik zit achter mijn laptoppie. Ik heb een maskertje opgedaan om het gevoel te hebben dat ik wat aan mijn uiterlijk doe. Ik hoopte dat ik in Oostenrijk een beetje op zou knappen, want ik liep er bij als een lijk. Het eerste wat er in me opkwam toen ik op de eerste dag in de spiegel keek was: wat een grafkop. Lees verder

De Fringale (door Jouke Hoogeveen)
Ooit een professionele sporter lachwekkend traag zich zien voortbewegen? Alberto Contador, de beste wielrenner van de wereld stond vorig voorjaar gigantisch voor schut. Terwijl hij op weg was naar de eindzege in Parijs-Nice ontmoette hij op de slotklim van één van de laatste etappes de man met de Hamer. Hij kreeg zo'n klap dat hij als een bejaarde op een boodschappenfiets de slotkilometers voltooide. Lees verder

Weissensee... (door Kimberly Muusse)
Op dit moment zit ik op de Weissensee in Oostenrijk. Daar waar de natuurijsverhalen worden beleefd of verzonnen. De wind brengt het thuisfront alleen wat roddels mee. Zoveel roddels dat er misschien vraagtekens gezet worden. Schaatsers verspreken zich soms: We zijn op vvvvakan trainingskamp. Wat daar precies gebeurt is niet helemaal duidelijk. Met bruine, smalle koppies keren wij weer terug. Hebben ze nou iets gedaan daar? Lees verder